การโทรเลขภาษาจีนไม่ได้กำหนดรหัสมอร์สให้ตัวอักษรโดยตรง แต่จับคู่ฮั่นจื้อแต่ละตัวกับตัวเลขสี่หลัก แล้วส่งตัวเลขแต่ละหลักด้วยมอร์สสากล ผู้รับจะค้นรหัสสี่หลักนั้นในสมุดรหัสเพื่อกู้ตัวอักษรเดิมกลับมา
ระบบนี้เข้ารหัสอักขระทางอ้อมผ่านการเทียบตัวเลข ด้านล่างคือตัวอย่างที่พบบ่อยและรหัสมอร์สของตัวเลขที่ใช้ส่ง
รหัสโทรเลขจีนพัฒนาขึ้นในปี 1871 โดยนักดาราศาสตร์ชาวเดนมาร์ก ฮันส์ เชลเลอรุป ร่วมกับเจ้าหน้าที่โทรเลขจีน มันกำหนดตัวเลขสี่หลักเฉพาะให้กับตัวอักษรจีนที่ใช้บ่อยที่สุดราว 7,000 ตัว ทำให้ส่งฮั่นจื้อทางโทรเลขได้ด้วยตัวเลขมอร์สมาตรฐาน 0 ถึง 9 เท่านั้น
แม้โทรสาร อีเมล และอินเทอร์เน็ตจะเข้ามาแทนการส่งฮั่นจื้อทางโทรเลขแล้ว รหัสสี่หลักก็ยังปรากฏในเอกสารทางกฎหมายบางฉบับ (โดยเฉพาะบัตรประจำตัวของฮ่องกง) และในงานวิจัยเชิงวิชาการด้านประวัติศาสตร์โทรเลข
ค้นรหัสโทรเลขจีน (CTC) สี่หลักของตัวอักษรแต่ละตัว แล้วส่งตัวเลขแต่ละหลักด้วยมอร์สสากล (เช่น 中 = 0022 = ----- ----- ..--- ..---) ผู้รับจะค้นตัวเลขในตาราง CTC เพื่อถอดกลับเป็นตัวอักษรเดิม
ไม่มี ฮั่นจื้อมีหลายหมื่นตัว มากเกินกว่าจะกำหนดรูปแบบมอร์สให้แต่ละตัวได้ รหัสตัวเลขสี่หลักจึงเป็นทางออกมาตรฐาน
ยังใช้ในบริบทจำกัด บัตรประจำตัวของฮ่องกงใช้เลข CTC เป็นรหัสมาตรฐานของชื่อบุคคล และแบบฟอร์มทางกฎหมายบางฉบับในจีนและไต้หวันยังอ้างอิงถึงมัน ส่วนการโทรเลขเชิงปฏิบัติแทบสูญหายไปแล้ว
ดูรูปแบบรหัสมอร์สทั้งหมด → รูปแบบรหัสมอร์สทั่วโลก
