รหัสมอร์สทำงานอย่างไร

Morse code uses only two signal elements: a short signal called a dit (dot, ·) and a long signal called a dah (dash, —). The entire system relies on precise timing relationships between these elements. ตามมาตรฐาน ITU-R M.1677-1 ขีดหนึ่งครั้งยาวเท่ากับสามหน่วยจุดพอดี ช่องว่างภายในตัวอักษรคือหนึ่งจุด ระหว่างตัวอักษรสามจุด และระหว่างคำเจ็ดจุด

กฎการจับเวลา

ทุกอย่างในรหัสมอร์สวัดจาก ระยะเวลาของจุด ซึ่งเป็นหน่วยที่สั้นที่สุด การจับเวลาอื่นทั้งหมดเป็นทวีคูณของหน่วยนี้:

ตัวอย่าง: การส่ง "HI"

การวัดความเร็ว: คำต่อนาที (WPM)

ความเร็วของรหัสมอร์สวัดเป็น คำต่อนาที (WPM) คำอ้างอิงมาตรฐานคือ PARIS ซึ่งมีจุดหน่วยทั้งหมด 50 หน่วยพอดี เมื่อรวมช่องว่างภายในและช่องว่างระหว่างคำทั้งหมด

หมายความว่าที่ 20 WPM คำว่า PARIS ถูกส่ง 20 ครั้งต่อนาที ทำให้ระยะเวลาของจุดเท่ากับ 60ms (1.2 วินาที ÷ 20)

ความถี่และโทนเสียง

เมื่อส่งทางวิทยุ รหัสมอร์สจะถูกส่งเป็นสัญญาณคลื่นต่อเนื่อง (CW) ตัวรับจะสร้างโทนเสียงที่ได้ยิน โดยทั่วไปอยู่ระหว่าง 400 Hz ถึง 1000 Hz ผู้ใช้งานส่วนใหญ่ชอบโทนเสียงประมาณ 600-700 Hz ซึ่งอยู่ในช่วงที่สบายต่อหูมนุษย์และตัดผ่านเสียงรบกวนพื้นหลังได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ตรรกะการออกแบบตัวอักษร

รหัสมอร์สได้รับการออกแบบโดยคำนึงถึงประสิทธิภาพ ตัวอักษรที่ใช้บ่อยที่สุดในภาษาอังกฤษมี รหัสที่สั้นที่สุด:

มาตรฐาน ITU

สหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU) ดูแลรักษามาตรฐานทางการสำหรับรหัสมอร์สสากลภายใต้คำแนะนำ ITU-R M.1677 มาตรฐานนี้กำหนดการกำหนดตัวอักษร กฎการจับเวลา และขั้นตอนการใช้งานที่ใช้ทั่วโลก